Origineel
邑有王生行七,故家子。少慕道,聞勞山多仙人,負笈往遊,登一頂,有觀宇,甚幽。一道士坐蒲團上,素髮垂領,而神觀爽邁。叩而與語,理甚玄妙,請師之。道士曰:「恐嬌惰不能作苦。」答言:「能之。」其門人甚眾,薄暮畢集,王俱與稽首,遂留觀中。
凌晨,道士呼王去,授以斧,使隨眾採樵,王謹受教。過月餘,手足重繭,不堪其苦,陰有歸志。一夕歸,見二人與師共酌,日已暮,尚無燈燭,師乃剪紙如鏡,粘壁間,俄頃,月明輝壁,光鑒毫芒,諸門人環聽奔走。一客曰:「良宵勝樂,不可不同。」乃於案上取壺酒,分賚諸徒,且囑盡醉。王自思:「七八人,壺酒何能徧給?」遂各覓盎盂,競飲先釂,惟恐樽盡,而往復挹注,竟不少減,心奇之。俄一客曰:「蒙賜月明之照,乃爾寂飲,何不呼嫦娥來?」乃以箸擲月中,見一美人,自光中出,初不盈尺,至地,遂與人等,纖腰秀項,翩翩作霓裳舞。已而歌曰:「仙仙乎,而還乎,而幽我於廣寒乎?」其聲清越,烈如簫管。歌畢,盤旋而起,躍登几上,驚顧之間,已復為箸,三人大笑,又一客曰:「今宵最樂,然不勝酒力矣,其餞我於月宮可乎?」三人移席,漸入月中,眾視三人坐月中飲,鬚眉畢見,如影之在鏡中。移時,月漸暗,門人然燭來,則道士獨坐,而客杳矣。几上肴核尚存,壁上月,紙圓如鏡而已。道士問眾,「飲足乎?」曰:「足矣。」「足宜早寢,勿誤樵蘇。」眾諾而退。
王竊忻慕,歸念遂息。又一月,苦不可忍,而道士並不傳教一術,心不能持,辭曰:「弟子數百里,受業仙師,縱不能得長生術,或小有傳習,亦可慰求教之心,今閱兩三月,不過早樵而暮歸,弟子在家,未諳此苦。」道士笑曰:「我固謂不能作苦,今果然,明早,當遣汝行。」
王曰:「弟子操作多日,師略授小技,此來為不負也。」道士問何術之求?王曰:「每見師行處,牆壁所不能隔,但得此法,足矣。」道士笑而允之。乃傳以訣,令自咒畢,呼曰:「入之!」王面牆不敢入,又曰:「試入之。」王果從容入,及牆而阻。道士曰:「俛首驟入,勿逡巡。」王果去牆數步奔而入,及牆,虛若無物,回視,果在牆外矣。大喜,入謝。道士曰:「歸宜潔持,否則不驗。」遂資斧遣之歸。
抵家自詡遇仙,堅壁所不能阻,妻不信,王傚其作為,去牆數尺,奔而入;頭觸硬壁,驀然而踣,妻扶視之,額上墳起如巨卵焉。妻揶揄之,王慚忿,罵老道士之無良而已。
Vertaling
In ons district woonde een zekere Wang, de zevende zoon van een oud geslacht. Van jongs af voelde hij zich tot de Weg aangetrokken, en toen hij hoorde dat er op de Lao-berg veel onsterfelijken woonden, nam hij zijn boekenkist op de rug en trok erheen. Hij beklom een top waar een tempel stond, diep in de afzondering. Op een biezen mat zat een Daoïstische priester, met sneeuwwit haar tot op zijn kraag en toch met een blik die helder en verheven was. Wang sprak hem aan, en wat de priester zei bleek van een diepe wijsheid; hij vroeg of hij zijn leerling mocht worden. De priester zei: “Ik vrees dat je te verwend en te lui bent om ontberingen te dragen.” “Dat kan ik,” antwoordde Wang. De priester had veel leerlingen, die bij het vallen van de avond allemaal samenkwamen; Wang maakte voor ieder een buiging en bleef in de tempel.
In de vroege ochtend riep de priester Wang bij zich, gaf hem een bijl en stuurde hem met de anderen hout kappen. Wang gehoorzaamde gedwee. Na ruim een maand zaten zijn handen en voeten onder de eelt, hij hield de ontberingen niet meer uit en droeg heimelijk al de wens naar huis terug te keren. Op een avond kwam hij terug en zag twee mannen met zijn meester aan de wijn. De zon was al onder, maar er brandde nog geen lamp of kaars. De meester knipte een rond stuk papier uit, zo groot als een spiegel, en plakte het tegen de muur. Even later scheen er een heldere maan, haar licht verlichtte de muur zo scherp dat elke haartip te zien was, terwijl de leerlingen rondom stonden te luisteren en af en aan liepen. Een van de gasten zei: “Zo’n heerlijke avond mogen we niet alleen genieten.” Hij nam een kruik wijn van de tafel, schonk iedere leerling ervan en spoorde hen aan zich flink te laven. Wang dacht bij zichzelf: “Zeven, acht man, hoe kan één kruik voor allen genoeg zijn?” Ieder zocht een kom of beker en dronk om het eerst uit, bang dat de kruik leeg zou raken; maar hoe vaak er ook werd bijgeschonken, er ging geen druppel af. Dat verwonderde hem. Even later zei een gast: “Nu de maan ons met haar licht begunstigt, is het zonde in stilte te drinken. Waarom roepen we Chang’e niet erbij?” Hij wierp een eetstokje in de maan, en uit het licht stapte een schone vrouw, eerst nog geen voet hoog; toen ze de grond raakte, werd ze zo groot als een mens, met een smalle taille en een slanke hals, en ze danste zwevend de regenboogdans. Daarna zong ze: “Onsterfelijke, o onsterfelijke, keer toch terug! Wil je me opsluiten in het Koude Paleis?” Haar stem was helder en hoog, zo doordringend als fluiten en panfluiten. Toen het lied uit was, draaide ze rond, sprong op de tafel, en voor men het besefte was ze weer een eetstokje. De drie mannen lachten luid. Nog een gast zei: “Vanavond was het het heerlijkst, maar de wijn is ons naar het hoofd gestegen. Mogen jullie ons uitgeleide doen in het Maanpaleis?” De drie verplaatsten hun zitplaatsen en gingen langzaam de maan in; de leerlingen zagen hen daar zitten drinken, elke baard en wenkbrauw zichtbaar als een schaduw in een spiegel. Na een tijd werd de maan langzaam dof; de leerlingen staken kaarsen aan, en daar zat de priester alleen, van de gasten geen spoor. Op de tafel stonden nog de gerechten en noten, en op de muur was de maan een ronde papieren schijf, niet meer dan een spiegel. De priester vroeg: “Hebben jullie genoeg gedronken?” “Ja.” “Ga dan vroeg slapen en verzuim het hout- en grashalen niet.” Allen stemden toe en trokken zich terug.
Wang voelde heimelijk bewondering en zijn verlangen naar huis verdween. Na nog een maand werd het onverdraaglijk, en toch leerde de priester hem geen enkele kunst. Hij hield het niet meer vol en zei: “Uw leerling is honderden li gereisd om bij een onsterfelijke meester te leren. Al kan ik de kunst van het eeuwige leven niet verwerven, een kleine toverkunst zou mijn zoektocht al troosten. Nu twee, drie maanden zijn verstreken, doe ik niets dan ’s ochtends hout hakken en ’s avonds terugkeren. Thuis heb ik zulke ontberingen nooit gekend.” De priester lachte: “Ik zei al dat je geen ontberingen aankunt, en nu blijkt het waar. Morgenochtend zal ik je laten gaan.”
Wang zei: “Uw leerling heeft vele dagen gewerkt; leer mij een kleine kunst, dan is mijn komst niet vergeefs geweest.” De priester vroeg welke kunst hij begeerde. Wang zei: “Ik zie u overal gaan waar muren u niet kunnen tegenhouden. Als ik die kunst maar krijg, ben ik tevreden.” De priester glimlachte en stemde toe. Hij leerde hem de formule, liet hem die opzeggen en riep: “Ga erin!” Wang stond voor de muur en durfde niet. “Probeer het,” zei de priester weer. Wang liep rustig naar de muur en stuitte erop. “Buig je hoofd en ga snel, aarzel niet,” zei de priester. Wang liep een paar stappen terug, rende erop af, en bij de muur was het alsof er niets was; hij keek om en stond buiten de muur. Dolblij ging hij naar binnen om te bedanken. “Als je thuiskomt, houd je dan rein, anders werkt het niet,” zei de priester, en hij gaf hem reisgeld mee.
Thuisgekomen pochte Wang dat hij een onsterfelijke had ontmoet en door geen muur meer te stuiten was. Zijn vrouw geloofde hem niet. Wang deed na wat hij had gezien, nam enkele passen afstand en rende naar binnen; zijn hoofd knalde tegen de harde muur en hij viel plotseling neer. Zijn vrouw hielp hem overeind en zag op zijn voorhoofd een bult zo groot als een ei. Ze lachte hem uit; Wang schaamde zich en werd kwaad, en schold slechts de oude priester uit voor een deugniet.